امسال آخرین سال منتهی به پایان یک برنامه ملی با عنوان طرح اسکان نود است طرحی با افق ۲۵ ساله که می باید تا سال ۱۳۹۰ به سرانجام می رسید .

در سال ۱۳۷۱ مدیران ارشد کشور بر اساس نرخ رشد ده ساله کشور ( ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ ) متوجه شدند که تا سال ۱۳۹۰ اگر چنین نرخ رشدی ادامه یابد جمعیت کشور به ۱۱۰ میلیون نفر خواهد رسید این بدان معنی بود که طی یک دوره بیست ساله جمعیت کشور دو برابر می شد و به طبع آن نیاز به مسکن و خدمات شهری نیز دو برابر می شد

لذا برای کنترل بحرانی که در کمین کشور بود مدیران کشور در دو جنبه متفاوت برنامه هایی را طراحی نمودند!

آنها در گام اول اقدام به طراحی برنامه ای با عنوان طرح اسکان نود نمودند .

طرح اسکان نود یا طرح اسکان جمعیت طرحی بود که بنا داشت تا سال ۱۳۹۰  نقاط دارای توان برای اسکان چنین جمعیتی را تعیین نموده تا اقدامات اجرایی شهر سازی در آن انجام شود طرح در آن زمان در دستور کار وزارت مسکن قرار گرفت و وزارت مسکن پس از بررسی مشاوران صاحب توان، طرح را به مشاور آمکو واگذار کردند و مهندسین مشاور آمکو در گام اول جهت خراسان و لرستان و ایلام طرح هایی را تهیه و نهایی کردند .

اما چرا این طرح هیچگاه به سرانجام نرسید دلیل اول آنکه خیلی زود مدیران طراح برنامه تعویض شدند و مدیران بعدی که جایگزین طراحان آن برنامه شدند به ادامه چنین طرحی اعتقاد نداشتند و از سوی دیگر این طرح دارای همخوانی با طرح ریزی کالبدی ملی و منطقه ای بود و این دلیل خوبی برای نیمه تمام رها کردن این طرح بود .

اما چرا بحرانی که پیش بینی شده بود نتوانست کشور را به زانو دراورد ؟

مدیران ارشد برنامه دومی را هم در آن زمان در دستور کار وزارت بهداشت قرار داده و به خوبی از آن حمایت کردند طرح کنترل جمعیت !

در یک اقدام ضربتی مدیران کشور در زمینه جلوگیری در افزایش جمعیت کشور اقدام به تبلیغ و آموزش نمودند و با حمایت روحانیون پیشرو توانستند در کنترل جمعیت، خصوصا با اجرایی کردن طرح دو فرزند برای هر خانواده قدمهایی موثر و عالی بردارند ونتیجه آن اقدامات آن است که امسال که سال ۱۳۸۹ است بر اساس آمار های رسمی ایران دارای جمعیت ۷۴ میلیونی است و این نشان از یک مدیریت زیبای بحران داشت که سنگ بنای آن در دهه ۱۳۷۰ گذاشته شد

دست مدیران دانا و شایسته ای که توانستند چنین بحرانی را به چنین زیبایی مدیریت نمایند درد نکند .

علیرضا سعیدی / مدرس مدیریت بحران